Będąc refleksyjną kwiaciarką…

Kwiecień 27th, 2014 Kategoria Pozostałe

Kanonizacja Jana Pawła II nikogo chyba nie pozostawia dziś obojętnym. Dlatego i ja pozwolę sobie na kilka  refleksji, choć z pewnością ani one odkrywcze, ani ważkie nie bedą.

Jan Paweł II …. Przybywał do Polski na swoje pierwsze pielgrzymki z przesłaniem wolności dla Polski i Polaków. Na pewno doskonale wiedział,  jak ogromnym ryzykiem  to przesłanie jest obarczone. Wiadomo już było przecież, w jakim kierunku podążają liberalne społeczeństwa zachodniej Europy. A jednak nie mógł inaczej.  Myślę, że wiara, głęboka wiara w Boga, a co za tym idzie  i w człowieka, a także przekonanie o tym, że Polsce i Polakom Kościół szeroko rozumiany  jako wspólnota w wierze i tradycji jest niezbędny do „bycia” i „przeżycia” pozwalały mu mieć nadzieję, że Polacy wolność przyjmą z godnością „dzieci Bożych”. Kiedy zaczął dostrzegać, że jego rodacy w swoim wyzwoleniu  zaczynają powoli podążać na manowce było już za późno. Był u kresu swej drogi. Jeszcze starał się  napominać wiernych, ale  jego głos był coraz mniej słyszalny w karnawale wolności pojmowanej coraz bardziej jako anarchia w sferze wartości.

Jest taka bajka Ezopa ” Wiatr Północny i Słońce”  http://bajkiezopa.blox.pl/2011/03/WIATR-POLNOCNY-I-SLONCE.html.

Bardzo mądra i bardzo gorzka bajka doskonale ilustrujaca to, co stało się z wiarą , kościołem i etyką chrześcijańską na przestrzeni 50 lat w Polsce oraz odpowiadająca na pytanie dlaczego tak się stało.

Teraz Jan Paweł II to już wyniesiony na ołtarze święty. Jakże chciałabym wierzyć, że fakt ten ma szansę coś odmienić!

A teraz ” Revenons a nos moutons” jak mawiają Francuzi. Czyli : wracajmy do kwiatków.

Napisz Komentarz

You must be logged in to post a comment.

Stronę internetową zaprojektował: Michał Stefanowicz
Blog oparty o WordPress